Jest taki projekt moherowych mężów, żeby koniecznie kościelne święto Trzech Króli uczynić świętem państwowym. Jako obywatel państwa ideologicznie lokującego się między Iranem a Hiszpanią (szerokie widełki, niech każdy sobie pomyśli, co chce) powinienem się w zasadzie cieszyć. Atoli nie cieszę się. Projekt uważam za głupi i szkodliwy.

Po okresie świąteczno-noworocznym człek łaknie normalności jak kania dżdżu. Jego hemoroidy cieszą się, że nie będą już dłużej miętoszone na fotelu przed telewizorem, żołądek raduje się, że dadzą mu wreszcie nieco odetchnąć, mózg wdraża się na powrót do myślenia o rzeczywistości. Czas najwyższy. I oto nadchodzą dziwni mędrcy, zwani królami, cholera wie czemu. Przynoszą niemowlęciu artykuły pierwszej potrzeby, czyli pachnidło, kadzidło i złoto. No tak. To ostatnie to dobry pomysł, nie przeczę. Nie byłoby w tym nic złego, gdyby nadal przynosili dary w dzień roboczy, ale jeśli zaczną to robić w święto państwowe – zgroza. Wyobraźmy sobie, że Nowy Rok wypadnie w czwartek. Wtedy królowie przyjdą we wtorek. Oczywistym jest, że burdelu narobią na prawie tydzień, to znaczy w dniach od pierwszego stycznia do szóstego. Bo przecież jak tu normalnie pracować, kiedy robocze dni wypadną tylko drugiego i piątego? Okres świąteczny potrwa od 24 grudnia, który to dzień jest de facto świętem, do 6 stycznia – dwa tygodnie. Litości! Czy to jest nam naprawdę do czegoś potrzebne?

Proszę jednak nie myśleć, że jestem frajerem chcącym się napracować, kiedy ktoś podsuwa mi leżankę pod tyłek, ażebym wypoczął (leżankę, bo nie wierzę, że naród marzy o klęczniku, by w dzień 3K zanosić modły do Pana). Otóż chętnie zgodzę się na dodatkowy dzień wolny. Uczciwość podpowiadałby 24 grudnia, przecież mało kto wtedy normalnie pracuje (pracę albo się pozoruje, albo zapieprza na 200%, jak w handlu), lecz ja nie jestem tak prostolinijny, aby łaknąć wolnego ustawowo dnia, kiedy i tak mam go prawie wolnym. Jeśli już mamy mieć więcej wolnego, to nawołuję do podejścia praktycznego. Zamiast robić wolne w zimny, ciemny dzień styczniowy, zróbmy sobie wolne latem, na przykład w... piątek po Bożym Ciele. Czyż nie pięknie? I biskup syty i owca cała. Pojedziemy sobie nad jeziora, a Kaczyński niech zapieprza do kościoła z Wielkim Łódzkim Orędownikiem Sprawy Świątecznej bratem Kropiwnickim. Nie trzeba będzie robić długiego weekendu, bo cztery dni wolnego będą ustawowo. Czyż nie ładnie? Czyż nie ślicznie?
Do tego przenieśmy 11 listopada na sprawdzoną datę 22 lipca i zamiast smętów jesiennych, tudzież zimowego zgnuśnienia, zafundujmy rodakom letnią radość, jak mają umiłowani bracia Amerykanie 4 lipca i przyjaciele nasi wypróbowani, Francuzi, 14 lipca. Niech święta będą latem, kiedy cieszyć się łatwiej. Mamy już 15 sierpnia Matki Boskiej Bolszewickiej, zapewne z okazji cudu, za jaki uznano niespodziewane zwycięstwo naszej armii, która normalnie bierze w dupę od wszystkich armii świata. Miejmy więc i inne święta w dni słoneczne. Pobożności nie obiecuję, ale mój patriotyzm znacząco wzrośnie, albowiem ojczyznę kocham najbardziej w kajaku na jeziorze.
Vive la soleil!