(znalezione na stronie www.demotywatory.pl przez karmazynowy_odpływ)

Czego pragnie Polak? W zasadzie tego co przedstawiciele innych nacji – pieniędzy, samochodu, wycieczek zagranicznych, seksu, ciuchów, dobrego żarcia, świętego spokoju.
Polak w literaturze, filmie i telewizji przybiera natomiast postać dziwnego dewianta, któremu im gorzej, tym lepiej.

Miłością do cięrpiętnictwa faszeruje się nas od maleńkości. Całą szkołę. Nic, tylko w kółko to samo. Przynajmniej tak za moich czasów było. Polski żołnierz dzielnie walczył, choć nie wygrywał, dlatego jego zasługą było branie w dupę, a sukcesem – śmierć. Kraj nasz głównie się bronił i to głównie nieskutecznie.
Z tej całej kupy nieszczęść i nieudacznistwa tzw. intelektualiści postanowili zrobić pomnik. Niestety, ciągłe składanie kwiatów pod pomnikiem ulepionym z klęsk i krzywd ma tę wadę, że robi z mózgu sałatkę warzywną. Potem człowiek zapytany o wartości powtarza jak katarynka, że rodzina, że patriotyzm, że poświecenie, że honor – srutu tutu pęczek drutu. Proszę się nie oburzać, cenię te wszystkie wartości, tyle że nie w wydaniu made in Poland. Bo u nas to frazesy, dekoracje z tektury, to brzmienie cymbałów, słowa wyliczanki powtarzane z takim zrozumieniem jak "pałka, zapałka dwa kije, kto się nie schowa ten kryje”. Bo nasz gorący patriota, człowiek honoru, gotów jest sprzedać siebie i wszystko bez wyjątku, co dla kraju ważne, za garść dolarów, albo za kilka dolarów więcej. Słowa zastępują u nas czyny, a gmachy składają się głównie z fasady. Potem zostaje tylko płacz, zgrzytanie zębów i żal do świata, że był dla nas niedobry i dalej jest niedobry, ponieważ za swą przeszłą niegodziwość powinien teraz nas wygradzać, najlepiej już w nieskończoność, tak wielkie były krzywdy nasze.

Obawiam się, że nie zaczniemy się zachowywać jako naród racjonalnie, dopóki nie zaczniemy się wstydzić tego, że doszło do zaborów, do absurdalnych powstań, do klęsk militarnych. Mieliśmy kilka sukcesów i o nich powinniśmy pamiętać, (tylko nie tak jak o bitwie warszawskiej z roku 1920, którą nazwano "Cudem nad Wisłą”. Czy jest na świecie druga armia, która własne zwycięstwo nazywa cudem i przypisuje je opiece Matki Boskiej?). Stawiajmy pomniki zwycięzcom i świętujmy raczej 9 maja, albo 8, albo nawet 7, ale 1 września idźmy po prostu do szkoły, w której nostalgia targająca sercem wieszcza nie będzie ważniejsza od matematyki.

PS A Putin znów nie przeprosił! Kiedy on to wreszcie zrozumie, że musi? ;) Tego pana będziemy przyjmować wyłącznie w przedpokoju. Jeśli nas tam wpuści...