Od jakiegoś czasu intensywnie odczuwam brak męża. I zapewne nie tylko ja, choć może nie każdy zdaje sobie z tego sprawę.

Chodzi o męża stanu. Otóż, proszę szanownej publiczności, twierdzę, że takiego nie mamy ani jednego. Jeśli ktoś mnie przekona, że się mylę, moje samopoczucie odrobinę się poprawi, ale tylko odrobinę, może więc nie warto się starać.
Mąż stanu to człowiek, który widzi poza horyzont czasu ograniczający zwykłych zjadaczy chleba i zwykłych polityków, ma silne (i trafne) przekonanie co jest ważne dla jego narodu, nie sprzeda tego przekonania za żadne osobiste lub środowiskowe korzyści a do tego ma autorytet sprawiający, że kurduple nie ważą się nawet nasikać mu na buty, a jeśli jednak to zrobią, to kark zostanie im skręcony rękami opinii publicznej a nędzne ich ścierwa po części w proch i pył wdeptane będą, po części wiatr bezlitosny po wszystkich śmietnikach świata je rozciągnie. Ten autorytet sprawia, że ludzie mu ulegają, chcą dla niego pracować, materia poddaje się i sprawy przybierają właściwy kształt.
Taki ktoś to skarb i osobliwość rzadka. Narody wielkie miały, może mają (historia to oceni), mężów stanu. Bez nich nie osiągnęłyby swojej wielkości. Narody, które chciałby zbudować swoją pozycję, znaleźć się w pierwszej lidze, bardzo potrzebują takich ludzi. To dotyczy i nas, tak myślę.

A tu co? Kupa.
Wieczna szamotanina, stan permanentnej niemożności załatwienia spraw trudnych oraz włazidupstwo połączone z awanturnictwem - tragikomiczna mieszanka. Kochankowie i puszczalscy, handlarze i kuglarze, pozoranci i zasiadacze. Między nimi rozsiani ludzie wartościowi, ale kandydata na męża nie widać.
Ech... [westchnął i poszedł do łazienki]