Dwie notki wstecz Jagulinek rzuciła myśl, co by było, gdyby Karol Wojtyła został politykiem, a nie papieżem. Jako papież był wielbiony przez nasz naród. A gdyby próbował szczęścia na drodze polityki? Czy zostałby szanowanym mężem stanu?

Papieżem nie zostaje się przypadkiem. Wiejskim proboszczem może zostać każdy, biskupem już nie, a kardynałowie to elita elity. Trzeba najpierw przejść długą drogę kariery w kościelnej hierarchii, by można było znaleźć się wśród książąt kościoła. Na tej drodze trzeba wykazać się zdolnościami i wyczuciem, bez którego nie ma co marzyć o największych zaszczytach. Karol Wojtyła biegł po ścieżce kariery kościelnej bez zadyszki, z czego można wnosić, że i w polityce umiałby się znaleźć. Kto wie, czy gdyby po wojnie w Polsce panował ustrój demokratyczny, nie zostałby politykiem właśnie. Przed wojną rozpoczął studia polonistyczne. Niezły początek. Polityk nie musi przecież znać się na niczym (serdecznie pozdrawiam wszystkich polonistów. Wasz trud nie jest daremny (całkiem)), ale mówić i pisać umieć powinien. Wkrótce przez nasz kraj przetoczył się kataklizm, co mogło mieć wpływ na jego wybór drogi życiowej. No i wyszło, jak wyszło. Dla Wojtyły lepiej nie mogło.
Czy dla innych, dla Kościoła, także?
Papież Jan Paweł II już za życia został w Polsce otoczony kultem bałwochwalczym. To, jak reagował na przejawy tego kultu, sporo o nim mówi. Niczego aktor nie pragnie tak, jak oklasków, jak uwielbienia mas. Aktorowi wolno, taka jest istota jego profesji, że daje ludziom złudzenia, a oni jemu (czasem) złudzenie panowania nad ich umysłami. Karol Wojtyła miał realny wpływ na umysły wielu ludzi. Nie wystarczało mu to. Nie mógł sobie odmówić przyjemności przyglądania się swoim pomnikom za życia. A nie były to przypadki incydentalne. Próżność jest ludzka, człowiek tego formatu powinien jednak nad nią panować.
Papież Jan Paweł II uwielbiał obrzędowość. Kazał co prawda ducha nie gasić, ale nie wiem, czy nie myślał też o reflektorach. Pompa, celebra, seryjne pomnażanie świętych, podróże po świecie, to było to, w czym czuł się świetnie i z czego nie chciał zrezygnować nawet wtedy, gdy choroba czyniła z jego publicznych wystąpień smutne widowisko, u nas nazywane wzruszającym, heroicznym. Nie powinno tak być.
Lata jego pontyfikatu, to epoka umacniania konserwatywnego betonu kościelnego, przenoszenia się Kościoła katolickiego do krajów biednych, zacofanych, bo społeczeństwom typu europejskiego Karol Wojtyła nie miał nic interesującego do powiedzenia. Nam także nie. Nam mówił, że lubił jeść kremówki, a my sikaliśmy z zachwytu. Dla nas był wyjątkowy, przyciągał tłumy, bo był człowiekiem sukcesu. Znanym na świecie Polakiem, co samo w sobie jest tak rzadkie, że nie można się tym nie zachwycać. Leczył nasze kompleksy. Gdyby Polak został nagle prezydentem USA wielbilibyśmy go podobnie.

Gdzie oryginalne myśli, nowatorskie wizje, udane reformy? Czy Jan Paweł II pozostawił po sobie jakiś dokument o znaczeniu porównywalnym np. z encykliką Leona XIII Rerum Novarum? Czy jako polityk Karol Wojtyła mówiłby nam coś innego niż frazesy?
Myślę, że nie. Mógłby zostać sprawnym przywódcą partii prawicowej. Mógłby odnieść sukces polityczny mierzony zdobywaniem stanowisk, lecz nie spodziewam się, że umiałby budować kraj nowoczesny, silny, szanowany przez inne kraje. Jako polityk nie mógłby poprzestać na wygłaszaniu uduchowionych przemówień, nie mógłby zajmować się zagadnieniem kultu Matki Boskiej, jego sprzeciw wobec antykoncepcji (myślę, że jako polityk pogląd na tę sprawę miałby taki sam) nie byłby już obojętny wyborcom. Nie mogłoby być tak pięknie. Mamy zwyczaj zapominać słowa, ktorych słuchamy w kościele zaraz po opuszczeniu murów swiątynii, słowa politykow pamiętamy dłużej i, jak pokazuje życie, bardziej nas one obchodzą. Przywódcy kościelni nigdy nas nie zawiodą, bo nie traktujemy ich poważnie i niczego, w naszym "cywilnym" życiu od nich nie oczekujemy. Od polityków - tak. Dlatego tak trudno zasłużyć na miano męża stanu.